Ikversie2.0

Steek je hoofd boven het water uit

We blijven even in het waterthema van mijn vorige blog. Toen had ik het erover dat gedoe vaak onder de streep zit, net als bij een ijsberg. Weet je nog? Je voelt van binnen wel een vaag gevoel: onvrede, twijfel, onmacht of is het verveling? Je weet het nog niet zo goed, je kunt het nog niet echt duiden. Je weet alleen dat je niet zo lekker in je vel zit. En dan, op een gegeven moment, komt het besef naar boven drijven: ik weet niet wat ik wil, ik wil wat anders, ik wil wat nieuws, of ik wil meer voor mezelf. Maar wat moet je met dat besef?

Slechts een klein deel is zichtbaar of voelbaar.

Kinderbubbel

Mijn eigen gedoe onder de streep begon een jaar of vier geleden, toen ik uit mijn ‘kinderbubbel’ kwam. Mijn jongste was namelijk 4 geworden en net naar de basisschool, waardoor ik twee ochtenden lang mijn handen vrij had. Twee lang verwachtte ochtenden met tijd alleen maar voor mezelf, hoe had ik daar naar uit gekeken! De eerste paar weken genoot ik van de stilte in huis, van mijn koffie eens warm opdrinken, van lekker lang (en alleen) op het toilet zitten en rustig een tijdschrift lezen. Maar daarna begin het: ik bemerkte een soort onrust en ontevredenheid in mezelf: is dit het nou? Is dit nu hoe ik écht mijn ochtend wil vullen: wat huishouden, wat boodschappen, wat lummelen. Het voelde na die eerste weken (die echt wel heel lekker en hard nodig waren) nogal … tja, wat voelde ik nou eigenlijk?

Doelloos & onbevredigend

Ik merkte dat de ochtend aan me voorbij ging zonder dat ik echt relevante dingen had gedaan. En dan relevant voor mij persoonlijk, dingen die ik belangrijk vind, waar ik blij van word of energie van krijg. Dingen waar ik tevreden mee of trots op kon zijn. Ik kreeg steeds meer een onbevredigend gevoel bij hoe ik deze tijd, míjn tijd, doorbracht. En daar niet alleen, ik merkte op mijn werk ook dat ik steeds meer dingen op de automatische piloot deed. Ik had super leuke collega’s, maar van het werk zelf kreeg ik weinig energie en uitdaging meer. Het werd allemaal een beetje ‘mwa’, zo van “is dit het nou?”. Ken je dat?

Zoiets merken bij jezelf is één ding, maar wat doe je er vervolgens mee? Eerst een tijdje niks, even kijken of het gewoon een fase is en vanzelf weer overgaat. Maar na een tijdje werd het echt vervelend, ik werd er chagrijnig van, ik begon onder te presteren en thuis werd ik er ook niet gezelliger op.

Voel je goed

Wat nu?

Ik voelde aan alles: er moet iets gebeuren. Ik moet iets veranderen! Maar wat? Alsof ik door het troebel water vanaf de ijsberg onder water naar boven was gezwommen en ik nu mijn hoofd uit het water stak. Ik zag heel helder dat ik iets moest doen en dat ik alle kanten op kon. Maar ja, hoe je nu, al watertrappelend, welke kant voor jou de goede kant is? Voor mij ging de goede kant allereerst op richting kiezen voor mezelf en voor wat ik wilde doen. Dat voelde eerst heel egoïstisch, ik had me tenslotte al jaren vooral op anderen (met name de kinderen) gericht: wat hebben zij nodig, wat moet ik voor hen doen, hoe zorg ik zo goed mogelijk voor hen? Laten we zeggen dat het verleggen van die focus naar mezelf nog niet zo makkelijk was. Tegelijkertijd voelde ik enorm mijn behoefte, juist aan focus op mezelf en wat ik nodig had.

Ik had op dat moment het de meeste behoefte aan ontwikkeling, persoonlijke ontwikkeling. Vakinhoudelijk had ik al die jaren doorgestudeerd, maar nu wilde ik ook bouwen aan mijn andere kant. Ik ging op zoek naar allerlei aspecten van persoonlijke ontwikkeling. En ik bloeide helemaal op! Ik deed gewoon een opleiding en war daarvoor vijf weekenden van drie dagen van huis weg. Dagen waarin ik voor niemand anders dan mezelf hoefde te zorgen, waarin ik eventjes geen moeder, vrouw of dochter was, maar gewoon alleen mezelf. Wat was dat heerlijk!

Onderneem actie!

Die opleiding was de eerste van een reeks aan keuzes die ik maakte die ervoor hebben gezorgd dat ik een completer, gelukkiger en blijer persoon ben geworden. Die er ook voor hebben gezorgd dat ik vol vertrouwen voor een nieuwe carrière heb gekozen en dat ik geniet van dit deel van mijn leven. Mijn kinderen worden steeds groter en hebben mij op een andere manier nodig. Ik ben nu een veel leukere (nou ja, soms ook niet hoor) moeder dan ik zou zijn geweest als ik op dezelfde voet was doorgegaan. Daarvan ben ik overtuigd.

Actie
Actie!

En wat was het nou, dat kruispunt in mijn leven? Was het het feit dat mijn kinderen groter werden en allebei naar school gingen? Was het het feit dat ik al 15 jaar in dezelfde carrière zat? Of was het dat ik zo rond de 40 jaar zat en ik, net als velen, me ging bezinnen op het tweede deel van mijn leven? Ik weet het niet, maar het is vast een combinatie van deze factoren. Wat ik wel weet, is dat ik blij ben dat ik toen (met hulp van een fijne coach) de betere route voor mezelf heb gekozen. En gevonden.

Herken je dit? Heb jij dit ook wel eens meegemaakt, wat deed je toen, hoe ben jij daaruit gekomen? Ik hoor graag jouw ervaringen!

PS: Kiezen om in actie te komen, doe je binnen 5 seconden, volgens Mel Robbins. In dit filmpje legt ze het uit. Wat wind jij hiervan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *