Ikversie2.0

Ik keek in de spiegel: ik was veranderd

Zomer 2016. Mijn jongste kind zit sinds een tijdje ook op de basisschool, dus ik heb deze dinsdagochtend even niks om handen. Ik drentel door het huis: ik rommel wat in de keuken, ruim Lego en vouwblaadjes op in de woonkamer, en verzamel was op de slaapverdieping. Daar kom ik overeind en kijk ik in de spiegel aan de muur. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is die vrouw aan de andere kant?

Vrouw kijkt in spiegel, veranderd
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand …

Veranderd

Nu mijn beide kinderen wat groter waren geworden en op school zaten, kreeg ik meer vrije tijd. Tijd waar ik van tevoren halsreikend naar uit had gekeken. En waarvan ik merkte dat ik die toch maar moeizaam op een betekenisvolle manier aan het besteden was. Betekenisvol voor mezelf, dan. Ik deed vooral allerlei praktische of huishoudelijke dingen. Niks mis mee, maar het gaf mij niet echt veel plezier of energie.

Voordat ik kinderen had, werkte ik meer, ging meer op pad, was aan het fotograferen, struinde boekwinkels af, las ik veel boeken. Maar nu kon ik me er niet toe zetten, ik had er het geduld of concentratievermogen meer voor. Of het gaf me geen voldoening en plezier meer. Er was iets veranderd in mij, besefte ik me terwijl ik naar mezelf keek in die spiegel.

Cocon

De zeven jaren ervoor was ik heel veel bezig geweest met zwanger worden, zwanger zijn, een baby krijgen, de rol van moeder, het zorgen voor mijn kind, de verandering in mijn relatie, andere focus op mijn werk. Mijn wereldje was ongemerkt kleiner geworden en ik kwam in een soort ‘kindercocon’ terecht. En in die cocon was ik blijkbaar ook veranderd. In de natuur komt er uit zo’n cocon dan een schitterend mooie vlinder die sierlijk opvliegt, op weg naar een mooie bloem. In mijn werkelijkheid voelde ik mezelf vooral een beetje verfrommeld en dof, ook zag ik geen kleurige bloemen. Ik wilde iets anders, ik wist alleen nog niet wat.

Vlinder cocon, veranderd

In de weken die volgde op mijn momentje met de spiegel, kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik mezelf wat kwijt was geraakt tijdens die tropenjaren met de kinderen. Ik was veranderd, dat wist ik. Maar hoe? Wie was ik nu? Wat vond deze andere ik leuk, waar kreeg ik energie van en waar liep ik op leeg? Er waren allerlei verwachtingen van mensen om me heen en vooral ook van mezelf. Maar wat wilde ik nu echt voor mezelf? Al die vragen leidde tot een ander significant moment…

Me time!

Ik stond op een middag uit het raam te kijken naar de bomen en vogels in de achtertuin. Opeens denderde de gedachte naar binnen: NU IS HET TIJD VOOR MIJ! Ik had al een tijdje veel interesse voor NLP. Ik ging Googlen, kwam een opleiding tegen die mij heel erg aantrok en ik besloot gewoon: dit ga ik doen. In tegenstelling tot mijn gewoonte tot dan toe, deelde ik dit mijn wederhelft die avond mee dat ik die opleiding ging doen en ik vijf weekenden van drie dagen weg van huis zou zijn. “Ik ben er dan dus iedere keer drie dagen niet. Wat moeten we daarvoor regelen?”

Zo hé, dat voelde als een bliksemschicht aan kracht die bij me binnen kwam! Ik had gewoon besloten om mezelf dit kado te doen. Ik had me niet tegen laten houden door mijn eigen beperkende gedachten en verwachtingen. Of door wat anderen ervan zouden vinden. Dat was het begin: alsof mijn vleugels een beetje uit de kreukels kwamen en kleur begonnen te krijgen.

Hoe ging de verandering verder?

Dit besluit zette zoveel meer in gang, maar daar heb ik het de volgende keer over. Tot dan! Kun je niet zo lang wachten? Neem dan contact met me op, of laat hieronder een reactie achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *