NLP

2019: loslaten en vasthouden

Het is alweer half december. Over een week is het Kerst, over twee weken is het Oud & Nieuw. Ja, het is een cliché, een dooddoener. En toch ga ik erop in: tijd voor een terugblik. Het jaar 2019 is bijna ten einde. En dat vind ook ik een mooi moment om even bewust stil te staan en terug te kijken. Wat is er het afgelopen jaar allemaal gebeurd, wat heb ik allemaal gedaan, hoe was 2019 voor mij en mijn omgeving? De woorden ‘loslaten’ en ‘vasthouden’ komen als eerste in mijn gedachten.

Loslaten en vasthouden

Voor mij kan 2019 samengevat worden als ‘loslaten en vasthouden’. Het loslaten van de zekerheid en stabiliteit van mijn vast baan bij een bedrijf waar ik al 10 jaar werkte. Het loslaten van mijn team : mensen die me zo ontzettend dierbaar waren geworden. Loslaten van een eigen werkplek hebben te midden van anderen, dat geroezemoes, geklets bij het koffieapparaat. Loslaten van uitjes, kerstpakketten, kantoor roddels en mooie prints. En ook het loslaten van taken die me eerst energie en voldoening gaven, maar al een paar jaar steeds minder. Loslaten van iedere dag in de file. Loslaten van saaie wekelijkse vergaderingen, van externe deadlines, van besluitvormingstrajecten en raadkalenders, van formats en wetgeving waar niemand aan wil denken.

En het vasthouden van mijn drive, van het oersterke gevoel: ik heb iets anders te doen in deze wereld! Vasthouden van het vertrouwen, enthousiasme, gevoel van noodzaak, plezier en nieuwsgierigheid naar al het nieuwe dat ondernemerschap van me vraagt en aan me geeft.

Meisje laat hartjesballon los.
Loslaten met liefde

Hoe doe je dat nou?

Makkelijk gezegd: “je moet het loslaten”. Heel veel mensen bedoelen het goed, maar ik heb nog maar weinig mensen kunnen vinden die me ook duidelijk konden maken hóe je dan kunt loslaten.

Voor mij geldt: het is vooral loslaten van belemmerende overtuigen (ik kan dit toch niet, wie wil dit nou leren, ik ben niet goed genoeg, etc). En het anders vasthouden van angst en onzekerheid. Ik stel mezelf wekelijks de vraag: “Is mijn commitment groter dan mijn excuus?”. En, eerlijk gezegd, soms niet. Soms heb ik een dag, of week, dat die vervelende gedachten de overhand krijgen. Dat ik me zorgen maak, zo klein en nutteloos voel, me afvraag of het óóit nog een gaat lukken

Die gedachten probeer ik dan met een glimlach te laten zijn. En dan ga ik lekker een stuk lopen met de hond, steek ik mijn neus in de wind en mijn kop in de zin. Even opladen, denk ik dan. Want iedereen heeft zulke niet-helpende gedachten wel eens. Het gaat erom wat je ermee doet!

Hoe praat en kijk jij naar jezelf?

Dus: ja, ik val ook regelmatig in zo’n onhandige valkuil. Ik heb ondertussen geleerd dat ik me daardoor niet lam hoef te laten slaan. Want ik bepaal hoe ik naar mezelf kijk en wat ik tegen mezelf zeg. Net zoals jij dat doet, net zoals iedereen dat doet. Alleen hebben we het nog niet altijd door. Hoe praat jij meestal tegen jezelf? En hoe kom jij je valkuil uit?

Ik vind ‘Ik loop in een straat’ van Sogyal Rinpoche zo’n mooi en treffend gedicht over hoe je telkens weer in dezelfde valkuil kunt vallen. Totdat je je beseft wat je doet, het accepteert en een andere aanpak kiest. Ik gebruik het met regelmaat in mijn trainingen. Herken je er iets in? Laat het me weten: laat een reactie achter (hieronder of via Contact), stuur me een mailtje, of bel even. Ik hoor je graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *